Toen José met pensioen ging, ging ze op zoek naar vrijwilligerswerk. Ze kwam bij KleinGeluk terecht en begon in de huiskamer, waar bewoners samenkwamen om onder andere te eten en spelletjes te doen. Dat beviel meteen goed.

Later hoorde ze de vrijwilliger die Meer Bewegen voor Ouderen gaf, ermee gestopt was. Er was al een tijd geen les meer geweest. Voor José, met haar achtergrond in gymnastiek, voelde dat als een mooie kans. “Dat lijkt mij gewoon superleuk.”

Ze pakte het serieus aan. Ze sprak met degene die de lessen eerder gaf, las zich goed in en vroeg advies aan fysiotherapeuten die veel met ouderen werken. Zo wilde ze precies weten waar ze op moest letten en wat belangrijk is voor deze doelgroep. Inmiddels geeft ze de lessen al zo’n acht jaar.

De lessen vragen meer dan alleen oefeningen voordoen. José geeft de activiteiten samen met Lucia, omdat het belangrijk is om goed te blijven kijken hoe het met iedereen gaat. Soms moet er iets worden opgeraapt, soms heeft iemand extra ondersteuning nodig en soms is vooral aanmoediging belangrijk.

De leeftijden lopen flink uiteen. José heeft deelnemers van rond de honderd jaar en zelfs iemand van 102 meegemaakt. Dat maakt indruk op haar. “Het is fantastisch om te zien dat mensen nog steeds proberen zoveel mogelijk te bewegen.”

Voor de bewoners is het niet alleen lichamelijk waardevol. De lessen brengen ook plezier, herkenning en contact. José ziet dat bewoners blij worden van het samen bewegen. En juist dat maakt het werk voor haar zo dankbaar.

Wat maakt dat José dit na al die jaren nog steeds met zoveel plezier doet? Daar hoeft ze niet lang over na te denken. “Het geeft mij gewoon zoveel energie.” Elke groep is anders. De ene groep praat veel, de andere is rustiger. Maar overal ontstaat contact.

Sommige bewoners komen al jarenlang naar haar lessen. Eén deelnemer is er zelfs vanaf het begin bij. Daardoor ontstaat er vanzelf een band. José ziet soms ook dat mensen lichamelijk achteruitgaan, maar juist hun wil om te blijven bewegen raakt haar. “Dat is ontzettend mooi.”

Een van de meest bijzondere periodes voor José was de coronatijd. Terwijl er bijna niets mocht, kreeg zij toestemming om naar binnen te gaan. Niet voor groepslessen, maar één op één, bij bewoners op de kamer.

Met een mondkapje op en materiaal onder haar arm ging ze van kamer naar kamer. Daar gaf ze korte lesjes van ongeveer twintig minuten. Soms kwam ze bijna elke dag langs. Voor bewoners was dat een belangrijk moment van beweging, aandacht en persoonlijk contact in een tijd waarin veel wegviel.

Ook speelde José dwarsfluit. Op Koningsdag ging ze langs de kamers om het Wilhelmus te spelen. “Dat was echt heel bijzonder,” vertelt ze. Juist omdat het zo persoonlijk was, is die periode haar altijd bijgebleven.

Voor José zit de waarde van vrijwilligerswerk in de kleine momenten. Een bewoner die toch nog meedoet. Iemand die zichtbaar geniet van beweging. Een glimlach tijdens de les. Het zijn geen grote gebaren, maar ze maken wel verschil.

“Het is gewoon dankbaar werk,” zegt José. En misschien past dat precies bij wat ze bij KleinGeluk doet: mensen helpen in beweging te blijven, met aandacht, plezier en een warm contactmoment. Op elke leeftijd.