De tuin bij locatie Juliana is inmiddels haar domein. Hier verzorgt ze de moestuinbakken en zorgt ze ervoor dat alles er niet alleen netjes uitziet, maar ook herkenning oproept bij bewoners. “Ik probeer groente en kruiden te gebruiken die mensen nog kennen van vroeger,” legt ze uit. Juist die herkenning maakt haar werk waardevol. Die waarde zit vaak in kleine momenten. Lowieke ziet hoe bewoners reageren op geuren en kleuren in de tuin. “Als iemand rozemarijn of munt ruikt, zie je meteen dat er iets gebeurt,” zegt ze. “Dan zeggen ze ineens: ‘Oh ja, dat ken ik van vroeger.’” Het zijn volgens haar precies die momenten die het verschil maken.

Een belangrijk onderdeel van haar week is het contact met Andrea, een bewoonster die graag buiten is. Samen lopen ze rondjes door de tuin. Veel woorden zijn daar niet altijd voor nodig. “Communiceren is soms lastig vanwege haar dementie, maar in de tuin zie je gewoon dat ze ervan geniet,” vertelt Lowieke. Ze merkt bijvoorbeeld dat Andrea helemaal tot rust komt bij bepaalde planten. “Ze is dol op paars en op lavendel. Als ze dat ruikt, begint ze zachtjes te hummen.”

Zelf komt ze één keer per week, maar dat voelt niet als een verplichting. Integendeel. “Het voelt niet echt als werk, maar meer als een hobby,” legt ze uit. “Het kost me weinig energie, omdat ik het zo leuk vind.” Die betrokkenheid zie je ook terug in de projecten die ze bedenkt. Zo begon ze een aardbeienproject, waarbij ze planten uit haar eigen tuin meenam. Inmiddels staan ze verspreid over meerdere bakken én binnenkort is het idee om de bakken op de balkons van bewoners te plaatsen die niet makkelijk naar buiten kunnen. “Zo kunnen zij er toch van genieten.”

Dat het werk soms verrassende resultaten oplevert, bleek toen ze na een vakantie terugkwam. “Ik kreeg een berichtje dat ik snel terug moest komen,” lacht ze. In de tuin bleken enorme kalebassen te zijn gegroeid. “We hebben er uiteindelijk zo’n zestig geoogst.” De oogst werd door de hele locatie verspreid en gebruikt voor decoratie. 

Toch draait het voor Lowieke niet om perfecte opbrengsten. Integendeel. “Het gaat niet om het succes van tuinieren, maar om het samen plezier hebben,” benadrukt ze. Dat betekent ook accepteren dat niet alles volgens plan gaat. Soms worden plantjes eruit gehaald of te vroeg geplukt.  Wat haar drijft, is groter dan alleen tuinieren. “Voor mij is dit echt mijn ding,” zegt ze. “Buiten bezig zijn en tegelijk iets betekenen voor bewoners.” Ze denkt even na en vat het simpel samen: “Het zijn kleine momenten, maar die kunnen echt een moment van geluk zijn.”

En daarmee, zegt ze zelf, klopt de naam precies: KleinGeluk