Na het overlijden van haar man ging Ria op zoek naar een leuke vrijwilligersbaan. Toevallig kwam ze de vacature voor gastvrouw bij Juliana tegen. “Eerst dacht ik: misschien ben ik wel te oud. Maar leeftijd speelt geen rol. Het gaat erom dat je geschikt bent voor deze rol.”

Als gastvrouw ontmoet Ria bewoners, familieleden en naasten, maar ook mensen die ergens anders in het gebouw wonen en even binnenlopen voor een praatje. “Je leert de mensen kennen. Je weet wie er binnenkomt en maakt makkelijk een praatje.” Voor haar is het precies dát wat het vrijwilligerswerk zo leuk maakt. Als gastvrouw bezocht Ria de bijeenkomst ‘Zeg JA bij dementie’. “Daar heb ik geleerd hoe ik mensen soms op een andere manier kan afleiden en dat ik niet altijd ‘nee’ hoef te zeggen.” Daarnaast liep ze twee keer mee met andere gastvrouwen. “En toen moest ik het zelf proberen.”

Inmiddels doet Ria dit werk al bijna twee jaar, iedere week een halve dag. “Ik ben erg enthousiast. Het is dankbaar werk en je bent echt onder de mensen.” Als ze een keer niet kan, probeert ze te ruilen. Ook helpt ze soms bij bijzondere activiteiten, bijvoorbeeld tijdens de feestdagen.

Ik bedank Ria voor het leuke gesprek en de koffie. Kleindochter Emma gaat ondertussen nog even kleuren met een van de bewoonsters. Een klein geluksmoment dat precies laat zien waar gastvrijheid om draait: aandacht voor elkaar.